DiVino was tijdelijk dicht

divino(Divino heden ten dage weer open!) De kleine wijnbar diVino is klachtenkampioen van de stad. Het lijkt een keurig etablissement in een nette straat, maar tussen de twee woedt een vuile oorlog. Op een pittoresk hoekje van de Boomstraat en de Eerste Boomdwarsstraat staat een hoog pandje met een houten pui. De rest van de straat ziet er even vredig uit: smaakvol ingerichte voortuintjes, hagelwitte gevels, schone stoepen. In de Boomstraat is het al drie jaar hommeles, getuige het twintig centimeter dikke dossier vol brieven aan het stadsdeel

, de politie, de ombudsman en de burgemeester, over vergunningen, geluidsoverlast en scheldpartijen. Een woedende buurvrouw gooide van tweehoog spaghetti over een aantal gasten. Er wordt gesproken van nachtelijk, gekmakend getreiter. De buurt is verdeeld door enquêtes, anonieme brieven en steunacties over en weer.

 

 En wijnbar diVino, heeft de twijfelachtige eer de Amsterdamse horecagelegenheid te zijn waarover het allermeest is geklaagd. Meer dan honderd officiële grieven kwamen binnen bij de gemeente, en waarschijnlijk een veelvoud daarvan bij de politie. En zo wordt de wijnbar op last van het stadsdeel voor onbepaalde tijd worden gesloten, een maatregel die normaal gesproken volgt op meervoudige messentrekkerij of heroïnehandel. Wat is er aan de hand?

 

DiVino ziet eruit als een fris, keurig tentje. Binnen zien we blinkende glazen, kaarsjes, een snijmachine met een salami erop. Aan de tafeltjes zitten mooie, jonge mensen uit de buurt: lange mannen op dure schoenen, blonde meisjes met stralende tanden en een bekakte r. Dit is niet Finch, Thijssen of De Blaffende Vis, geen café waar het terras tot diep in de nacht vol lallende studenten zit, die tegen puien aan pissen.
Ewout van Dijck is de eigenaar. De voormalig ict-man en dj ziet eruit als een verslagen hippie op teenslippers. Zijn halflange haar hangt in slierten langs zijn gezicht, onder zijn ogen zitten diepe wallen. Hij spreekt met woeste armgebaren. Op straat en voor zijn café wordt hij aan één stuk door aangesproken. Een man met zijn dochtertje op zijn rug zegt: "Ongelooflijk. We hebben gehoord wat zal gebeuren; we komen je een hart onder de riep steken."

 

Een andere buurman, een flamboyant type dat boven aan het trappetje gaat staan alsof het een kansel is, roept: "Ik heb nooit geen last gehad. En ik ben een zeikerd eerste klas! Jullie zijn een verrijking voor de buurt." "Ik ben geslachtofferd!" roept Van Dijck en hij spuugt van machteloosheid. "Ik ben een fatsoenlijk mens, met een nette zaak. Ik ben het slachtoffer van een hetze!"

 

Dat staat ook op de Facebookgroep die hij na de sluiting van zijn zaak opende om steun te zoeken. Driehonderd handtekeningen haalde hij naar eigen zeggen op, ter ondersteuning van zijn smeekbede aan de gemeente zijn zaak te mogen heropenen. Volgens Van Dijck waren het altijd dezelfde mensen die klaagden; avond aan avond stond de politie voor de deur. "Al voordat ik openging werd mijn vergunning aangevochten. De politie kwam zelfs als er niemand in de zaak was, als ik alleen de kassa aan het opmaken was zonder muziek aan. Met lampjes schenen ze naar binnen. Het was vernederend. En er is in drie jaar nooit overlast geconstateerd."

divino2

Maar overlast of niet, de buren konden niet slapen. Joyce Bouwman woont boven diVino en gooide destijds de veelbesproken spaghetti, wat volgens haarzelf een ongelukje was. "Ik heb wel duizend keer de politie gebeld; soms bel ik die drie keer op een avond." Haar huis ziet eruit als een meisjeskamer. Ze heeft felroze lippen en groene schoenen en ze verzamelt parfumminiaturen, die keurig in showkasten staan. "Ik ben een pittige vrouw; je pist niet over mij heen," zegt ze. Haar stem schiet omhoog. Ze is woedend.

 

Drie familieagenda's heeft ze openliggen, die met driftige hanepoten zijn volgeschreven. Herrie op de trap! Het terras om kwart voor twaalf nog steeds niet opgeruimd! Gestommel tot half vijf! "Ik kots van die man. Voor mijn part valt hij dood!" Ze heeft het over Van Dijck en begint steeds harder te praten. "Dat zou u ook hebben als u elke nacht uw bed wordt uitgetimmerd. Hij smijt met de deur, hij stampt op de trap, hij verhuist het halve meubilair. Ik woon hier al 23 jaar en ik moet elke dag om zes uur op. De laatste drie jaar heb ik dikwijls niet geslapen."

 

Wim Broekman, fotograaf in ruste met een ouderwets grijs baardje, woont in het naastgelegen pand. "Er was een nieuwjaarsfeestje met, nou ja, muziek wil ik het niet noemen. Wij konden hier in de kamer de oude-jaarsconference niet verstaan." Broekman woont in een smaakvol ingericht huis van twee verdiepingen dat hij en zijn vrouw, toen ze hier dertig jaar geleden kwamen wonen, zelf hebben opgeknapt. Overal staan boeken en liggen nette stapels kranten. "Onze slaapkamer zit aan de voorzijde. In het begin hadden we hier terras tot twee uur 's nachts; de herrie en sigarettenrook kwamen door het raam naar binnen. De overlast begon meteen na de opening en toen heb ik me meteen verdiept in alle regels. Overlast als deze is onacceptabel. De Jordaan is een woonwijk. Met meneer Van Dijck valt niet te praten; hij houdt met niemand rekening."

 

Broekman schreef diverse keurige, lange brieven naar de gemeente en tekende bezwaar aan tegen de vergunning voor diVino. "Het is eigenlijk geen restaurant, maar een bar. Hij verkoopt nauwelijks eten." Gisteren was er een gesprek tussen Van Dijck en het stadsdeel, waarbij Van Dijck een plan indiende om zijn bedrijfsvoering te verbeteren. Een woordvoerder van het stadsdeel: "De reden dat diVino is gesloten, is niet dat er te veel herrie is gemaakt. Van Dijck overtrad drie keer de sluitingstijd en dat is reden genoeg om hem dicht te gooien. Wij accepteren het niet als iemand de regels negeert."

 

Van Dijck heeft beterschap beloofd en het stadsdeel zal zijn plannen nu beoordelen. De woordvoerder: "We hebben natuurlijk wel aangestipt dat er veel klachten over geluidsoverlast waren, maar omdat we die zelf nooit hebben geconstateerd, kunnen we daar verder niets mee. We hebben er echt heel vaak gekeken en we hebben geluidsmetingen gedaan en met allerlei mensen gesproken. Maar meer kunnen we niet doen zonder geconstateerde overlast."

 

Bij horecaoverlast worden partijen al snel ingedeeld in herriemakers en zeurpieten, afhankelijk van wie het zegt. De waarheid is meestal een stuk gecompliceerder. "Overlast is zo moeilijk te kwalificeren en er zit ook veel emotie in deze zaak," zegt de woordvoerder van het stadsdeel. "Mensen die permanent klagen, en de horecagelegenheden waarover ze klagen, kunnen ook vaak niets meer van elkaar verdragen."

 

Huidige situatie!
Gelukkig zijn alle problemen al een tijdje geleden opgelost en is diVino sinds begin oktober weer helemaal open.