Dertig jaar woordraadsels

Hermanusje1_kleinDe etalage van drogisterij Hermanusje is een attractie. Dertig jaar woordraadsels. Herman Stafleu (60) nam dertig jaar geleden de drogisterij van zijn oude baas over. Het waren zware tijden, herinnert hij zich. De Westerstraat waar Hermanusje van Alles aan gevestigd is, lag open vanwege werkzaamheden aan de riolering. Niet alleen de nieuwe drogisterij moest draaiende gehouden worden, er moest ook voldoende geld verdiend worden om het bovenhuis af te betalen.


Tussen al die spanning vond Stafleu afleiding in het inrichten van de etalage. Hij legde eens twee kerstballen in een tentje achter het raam en de tekst 'ballentent'. "De reacties waren meteen leuk. Ik dacht dat moet ik vaker doen."


Sindsdien bedenkt hij aan de lopende band woordraadsels. Een citruspers en een fototoestel worden tezamen 'persfoto'. Een piepklein zakje met piepkleine dropjes wordt 'crisisdropjes'. "Zodra ik een idee heb, schrijf ik het op. Ik kan amper nog gewoon lezen. Als ik de krant lees, zie ik overal rebussen."


Om de maand richt hij een nieuwe etalage in. Buurtbewoners of vaste klanten vragen wanneer er weer een nieuwe rebus verschijnt. Schoolklassen en ook toeristen blijven stilstaan om de raadsels op te lossen. "Ze komen uit de hele stad om te kijken, hoor." Amper vijf minuten in de winkel of de deurbel rinkelt en een klant roept 'remschoenen'. Wat zijn dat? Gezien dus in de etalage.


Stafleu: "De winkel is soms net een buurthuis. Zo gezellig. Iedereen loopt binnen. Op zaterdag blijven ze wat langer kletsen." Een vaste klant, een 71-jarige dame uit de buurt, vraagt intussen naar een tube voetencrème. Ook zij kijkt altijd naar de nieuwste rebus. "Het is lekker maf. Zonder gekke mensen zou het leven maar saai zijn."


De drogist verzint niet alleen telkens nieuwe woordraadsels, hij noteert ook grappige uitspraken van zijn klanten. Onder de toonbank ligt een notitieblok. 'Een doosje paradox graag'. En: 'Heeft u iets tegen muizen? Maar ze mogen er niet aan dood gaan, ik ben aan ze gehecht geraakt.' De mooiste uitspraken heeft hij gebundeld in een boekje dat te koop is in de winkel.


In de kleine drogisterij is nog veel hetzelfde als dertig jaar geleden. Houten borstels in allerlei maten hangen aan een waslijn boven de dropbak. Op de bovenste plank staan ouderwetse drogisterijproducten uitgestald zoals groene zeep, scheerkwasten en boterolie. Waar nodig gaat hij met de tijd mee (de nieuwste maagtabletten kun je er krijgen), maar als het niet hoeft, verkiest Stafleu de oude formule. "Bij mij kun je al jaren dezelfde hoestsiroop krijgen omdat die goed is. Ik laat me door vertegenwoordigers niet zomaar iets nieuws aanpraten. Klanten vinden dat prettig."


Wat hij wel met spanning tegemoet ziet, is de komst van een filiaal van Etos aan de overkant van de straat. Het is de eerste keer in dertig jaar dat een drogisterij zich bij hem in de buurt waagt. Maar Stafleu onderscheidt zich voorlopig met zijn unieke etalage.

hermanusje2_klein

 



Bron: Het Parool, April 2010, door: Maaike Lange